Kilise ve Devlet arasındaki hâkimiyet mücadelesi 14. yüzyılın başlarında kritik bir eşiğe gelmişti. Şarlman’ın varisleri olduğunu iddia eden Kutsal Roma Germen hükümdarları, Kilisenin ve dolayısıyla Dinin koruyucusu oldukları iddiasıyla üstünlüğün kendilerinde olduğunu göstermeye çalışıyordu. Buna karşı artık Barbar istilalarının yakın tehdidinden kurtulmuş olmanın verdiği kendine güvenle Kilise, entelektüel sermayesini seferber ederek, İncil’den pasajlara ve kilise babalarının metinlerine atıflar yaparak kendi üstünlüğünü vurguluyor ve aforoz silahını kullanarak Germen krallarını, tebaaları üzerindeki hâkimiyetlerinden yoksun bırakıyordu. Padovalı Marsilius’un kitabı böyle bir dönemde kaleme alınmıştır. Amacı, seküler hükümranlığın dinî hükümranlık üzerindeki otoritesini savunmaktır: “Hz. İsa, Roma otoritesini tanımıştır. Petrus’un siyasi bir otoritesi yoktur. İmparatorun Papa’yı seçme ve görevinden alma yetkisi vardır. Kilise İmparatorun izni olmadan cezalandırma yetkisi kullanamaz.”

Dönemi için oldukça cesur bir dille yazılmış bu metin, Reformasyon’un ve Rönesans’ın erken bir işaretidir. Barış Savunucusu çağını aşan cesur ve yetkin bir kavga kitabıdır.